ساخت شاخص تركيبي براي يافتن درجه توسعه يافتگي مناطق با داده‌هاي غيرقطعي(نمونه موردي:شهرستان‌هاي استان كردستان)

چكيده استفاده از رويكرد شاخص تركيبي يكي از روشهاي مهم در مطالعة درجة توسعه يافتگي مناطق است. در اين مقاله به بررسي مدلي مناسب جهت ارزيابي سطح توسعه يافتگي يك منطقه در حالتي كه داده¬ها قطعي نبوده و به عبارتي عدم قطعيت بر داده¬ها حاكم باشد پرداخته شده است. ابتدا از مدل بازه اي تحليل مولفه هاي اصلي براي كاهش تعداد شاخصها استفاده مي شود. سپس از رويكرد ساخت شاخص تركيبي بر مبناي مدل بازه اي تحليل پوششي داده¬ها استفاده مي¬شود. در نهايت به منظور رتبه بندي گزينه¬ها رويكرد كارايي متقاطع تحليل پوششي داده¬ها بكار برده مي-شود. به همين منظور تعداد 62 شاخص توسعه يافتگي از جنبه¬هاي گوناگون انتخاب شده و سپس رويكرد معرفي شده را بر روي 9 شهرستان¬ استان كردستان با استفاده از داده¬هاي برگرفته از سالنامه آماري سال 1393اعمال كرده، سپس درجة توسعه يافتگي براي شهرستانهاي استان كردستان محاسبه شده است. كه نتايج حاكي از آن است كه شهرستان بيجار در هر دو كران بالا و پايين در رتبه¬ي اول توسعه يافتگي و شهرستان سقز نيز در هر دو كران در رتبه-ي نهم قرار دارند. واژگان كليدي: شاخص تركيبي، درجة توسعه يافتگي، عدم قطعيت، تحليل مولفه هاي اصلي، تحليل پوششي داده¬ها، كارايي متقاطع تحليل پوششي داده¬ها.