نقاشي‌خط در گذ‌ر‌‌گاه تاريخ معاصر ايران با محوريت تحليل و مقايسه هنرمندان فرم‌گرا وكلاسيك در نقاشي‌خط معاصر

نقاشي‌خط يك شيوه بيان هنري است كه پيشينه اش به قاجار و به نقش‌هاي روي ظروف ادوار گذشته مي‌رسد. هنر نقاشي خط در دهه‌ي چهل شمسي توسط دو گروه يعني هنرمندان نمادگرايي كه در آثارشان رد‌پايي از گذشته وجود داشت(هنرمندان سقاخانه) و هنرمندان خوشنويسي كه از گذرگاه كلاسيسم عبور كرده و ديگر خوشنويسي را تنها يك هنر قدسي نمي‌ديدند شكل گرفت.از هنرمندان نقاشي‌خط مي توان فرامرز پيلارام، حسين زنده‌رودي، رضامافي، محمد احصايي، جليل رسولي، نصرالله افجعي، و غلامعلي اجلي را نام برد كه با آثارشان شيوه‌ي جديدي را شكل داده‌اند.اين مقاله به تاريخچه هنر نقاشي‌خط،تفاوت‌هاي تكنيكي اين هنرمندان، تأثيراتي كه اين شيوه بر روي هنر معاصر و همين‌طور جهاني شدن هنر ايراني داشته مي‌پردازد.تحقيق پيش رو بر اساس روش كتابخانه‌اي و با استفاده از مصاحبه هاي موجود به سؤالاتي از اين دست كه آيا هنر نقاشي خط وام‌دار هنر اصيل و سنت ايراني است؟ آيا در شيوه‌ي كار استادان نقاشي‌خط برتري نسبت به هم وجود دارد؟ پرداخته و تا جاي ممكن جواب داده است.در خاتمه‌ اين تحقيق بعد از تحليل نمونه‌ها به اين نتيجه رسيده كه هنرمندان نقاشي‌خط با تمام تفاوت‌هايي كه در تكنيك اثارشان داشته اند در نهايت به هدفي مشترك يعني ماندگار شدن هنر ايراني اسلامي پرداخنتد.