بررسي ساختار گرافيكي و نماد نقوش پرندگان در سفالينه‌هاي تمدن‌هاي ايران با تأكيد بر پرنده مرغابي

سفال به‌دليل قدمت و كثرت از جمله مهم‌ترين آثار تاريخي بهجاي مانده از تمدنهاي كهن بشمار ميآيد. سفالينهها عليرغم كاربرد، فرم كلي و شيوه اجرايي بهعنوان سطح مناسبي براي نقشاندازي بكار گرفته شدهاند كه امروزه بهعنوان سندي تصويري بازگوكنندهي فرهنگ، تمدن، شيوهي نگرش و زندگي گذشتگان مورد مطالعه قرار ميگيرند. روش انجام تحقيق بر مبناي ماهيت توصيفي تحليلي بوده است و شيوه گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي و ميداني (تركيبي) مورد استفاده قرار گرفته است. جامعه آماري كه در اين پژوهش مورد استفاده قرار گرفته است، نقوش پرندگان سفالينه‌هاي تمدن ايران با نقش مرغابي است. روش نمونه‌گيري به شكل غيرتصادفي (انتخابي) و تعداد نمونه 2 نقش پرنده مرغابي و روش تجزيه و تحليل اطلاعات كيفي است. پس از مطالعه بر روي نمونهها اين نتيجه حاصل شده است كه ساختار گرافيكي نقوش پرندگان در تمدن ايران برمبناي تجريدگرايي استوار بوده است كه اغلب پرندگان داراي مفاهيمي اسطورهاي و داستان روايي و با هدف تزيين ترسيم شدهاند. ﻣﻌﺎﻧﻲ و ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻧﻤﺎدﻳﻦ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺑﺎ وﻳﮋﮔﻴ‌‌ﻬﺎي ﻃﺒﻴﻌﻲ آﻧﻬﺎ ﭘﻴﻮﻧﺪي ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﻲ دارند. اﻓﺰون ﺑﺮ آن، آﻣﻮزهﻫﺎي دﻳﻨﻲ، ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ و ﻧﻴﺰ اﺳﺎﻃﻴﺮي ﻛﻪ در ﻃﻮل زﻣﺎن در اﻃﺮاف ﻫﺮ ﻳﻚ از آﻧ‌ﻬﺎ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ در ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ وﻳﮋه‌اي كه ارائه مي‌شود، ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده دارد.