بوم ‏نشانه ‏ها در ديوارنگاره‏ هاي مذهبي گيلان

پس از ورود اسلام به ايران، گيلان از جمله مناطقي بود كه اسلام را با تشيع پذيرفت؛ اما پيدايش ديوارنگاره ‏هاي بقاع در اين منطقه را به دوره صفويه كه نقطه آغازين تشيع صفوي بوده، نسبت مي ‏دهند. مردم خطه گيلان كه به بقاع متبركه پناه مي‏ بردند، بر اين ‏باور بودند كه با نقاشي روايت داستان‏ هاي زندگي ائمه بر بدنه مقابر آنان، مي‏ توانند مورد شفاعت آن‏ها در دنياي فاني و باقي واقع‏ شوند. كليه آثار هنري و تاريخي نياز به توجه و نگهداري مداوم دارند و ديوارنگاره‌هاي مذهبي به دليل ارزش فراواني كه از نظر اعتقادي و ديني براي عموم مردم دارند، همواره بايد مورد توجه و پايش قرارگيرند. بي توجهي به اين دسته از آثار هنري كه ريشه‏ هاي عميقي در فرهنگ مردم ايران دارند، موجب پاك ‏تراشي هنرهاي آييني وابسته به فرهنگ اين مردم مي‏ شود (هنرهايي كه بار هويت مردم اين مرز و بوم را بر دوش دارند). آن‏چه در اين جستار به ‏عنوان سوال اصلي مطرح مي‏ گردد اين است كه آيا ديوارنگاره هاي بقاع متبركه گيلان حاوي نشانه ‏هاي بومي است؟ از يافته ‏هاي تحقيق مي ‏توان به بومي نمودن برخي عناصر بصري در متن و حاشيه ديوارنگاره ‏ها جهت ارتباط بيشتر با مخاطب عام اشاره كرد. روش گردآوري اطلاعات به صورت كتابخانه ‏اي و ميداني و روش تدوين آن به شيوه توصيفي- تحليلي است.