بررسي حيوانات نمادين در اشعار نيما يوشيج

هدف از نگارش مقاله‏ي حاضر آن است تا ضمن معرفي مكتب ادبي سمبليسم، به تبيين نمادها و تصاوير سمبليستي حيوانات نمادين در سروده‏هاي نيما يوشيج(1338ـ 1276) بپردازد. شعر نمادين يا سمبليك از جريان‏هاي مهم شعر معاصر و نمادگرايي يكي از مهم‏ترين جريان‏هاي شعري نيما يوشيج است. به نظر بسياري از نظريه‏پردازان يكي از عوامل گرايش شاعران معاصر به شعر نمادين تغيير فضاي سياسي و اجتماعي جامعه و استبداد شديد نظام حاكم برآن است. نماد در شعر نيما يوشيج سبب ايجاد بافتي مبهم و عميق و تأثير در مخاطب و خلق معاني شعر و واداشتن خواننده به درنگ در معنا و مفهوم شعر است. از اين رو در اين مقاله سعي بر آن است كه با شرح چند نماد حيواني نظير خروس، جغد، ققنوس، سيوليشه، شب‏پره، شب‏تاب، شب‏كور، شغال، غراب، قو، كاكلي، كك كي، لاشخور، مرغ آمين و داروگ به عامل مهم نمادين شعر پرداخته شود. بخش اول اين مقاله به تعريف اجمالي مكتب سمبليسم مي‏پردازد، و بخش دوم، تحليل نمادهايي در اشعار نيما يوشيج بر اساس اصول اين مكتب است.