يادگيري خودراهبر: مباني زيست شناختي

ما در عصر آموزش جنون آميز زندگي مي كنيم. در طول چند دهه‌ي گذشته، كودكان همواره با ميزان رو به افزايش در معرض آموزش و تدريس به شكل سخت گيرانه‌، با هدف بهبود نمرات آنها در آزمونهاي استاندارد، قرار گرفته‌اند. آزادي كودكان براي بازي و اكتشاف كاهش يافته است، تحقيقات افزايش چشمگيري در پرخاشگري و افسردگي و كاهش كنترل دروني و خلاقيت را در بين افراد جوان، نشان مي دهند. در سراسر دنيا كودكان تا جايي كه فرصت داشته باشند به بازي و اكتشاف مي‌پردازند و اين عمل را به روش‌هاي خاص كلي انجام مي‌دهند. اين ميل و اشتياق به بازي و اكتشاف در مسير تكامل گونه انسان و در جهت خدمت به آموزش و يادگيري بوجود آمده است. علاوه بر اين ، چنين اشتياقي به بازي و اكتشاف، بسيار قدرتمند است و بخوبي از لحاظ زيست شناختي براي اين هدف بر اساس اصل انتخاب طبيعي طراحي شده است كه بتواند شالوده‌اي براي آموزش و پرورش كودكان، حتي در فرهنگ پيچيده امروز ما تامين كند. چنانچه ما محيط و شرايطي را ايجاد كنيم و رويكردهاي را به كار ببنديم كه كودكان فرصت‌هاي بيشتري براي بازي و اكتشاف داشته باشند، ديگر نيازي به اجبار براي يادگيري نخواهيم داشت. در اين مقاله ابتدا تعريفي از يادگيري خودراهبر ارايه ميشود سپس بنيان هاي زيستي براي يادگيري خودراهبر(كنجكاوي،بازيگوشي،معاشرت پذيري و تدبير انديشي) مورد واكاوي قرار ميگيرد سپس كاربرد اين غرايز آموزش انسان را در سه دسته از مطالعات و مشاعدات(1-مطالعات انجام شده توسط سوگاتا ميترا در هند2- گزارشات انسانشناسان در رابطه با نحوه آموزش و يادگيري در جوامع شكارچي گردآورنده 3- مطالعات انجام شده در باره فارغ التحصيلان مدرسه سادبوري ولي در فرامينگهام ماساچوست امريكا) را مورد بررسي قرار مي‌دهيم. اين مشاهدات قدرت آموزشي بازي طبيعي و اكتشاف كودكان را نشان ميدهد و در پايان مدلي (ساختار-رويكرد) براي تعليم و تربيت در دوران اوليه كودكي در خصوص يادگيري مفاهيم پايه علوم ارايه ميگردد.