اثر توزيع درآمدهاي نفتي بر عدم توازن‌هاي منطقه‌اي در استان‌هاي منتخب و ارائه راهكارهايي براي اصلاح آن در چارچوب الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

توسعه نامتوازن منطقه‌اي از جمله مشكلاتي است كه در اكثر كشورهايي كه به درآمدهاي حاصل از منابع طبيعي وابسته هستند، وجود دارد. بدين ترتيب ايران نيز با همين مشكل دست به گريبان است و عدم توازن‌هايي در استان‌هاي مختلف به چشم مي‌خورد. اين تحقيق ابتدا با نگاهي به تحقيقات صورت گرفته در مورد رتبه بندي توسعه مناطق كشور بر اساس شاخص‌هاي مختلف، چهار استان توسعه يافته (فارس، تهران، خراسان رضوي و اصفهان) و چهار استان كمتر توسعه يافته (كردستان، سيستان و بلوچستان، چهارمحال و بختياري و ايلام) را از بين استان‌هاي كشور مشخص مي‌كند. سپس با تعريف شاخصي به عنوان شاخص توسعه يافتگي، با استفاده از داده‌هاي اين هشت استان اثرات بودجه‌هاي جاري و عمراني را با استفاده از نرم افزار Eviews 9 در توسعه اين استان‌ها با روش داده‌هاي پنلي مي‌سنجد. داده‌هاي در نظر گرفته شده در اين تحقيق با استفاده از سالنامه‌هاي آماري استاني از سال 1380 تا 1392 استخراج شده است. بر اساس نتايج حاصل از اين تحقيق عدم توازن‌هايي كه با تخصيص درآمدهاي دولتي به صورت بودجه‌هاي جاري و عمراني به استان‌هاي مختلف بر توسعه يافتگي آن‌ها تاثير گذاشته است. بر اين اساس كاهش تصدي گري دولتي بر منابع نفتي و درآمدهاي حاصل از آن در كنار استفاده از اين بودجه‌ها براي توانمندسازي آموزش، بهداشت و رفع بيكاري در استان‌هاي كمتر برخوردار از جمله راهكارهاي ارائه شده براي از بين بردن اين عدم توازن‌هاست.