آسيب‌شناسي تربيت معنوي در نظام آموزشي جمهوري اسلامي ايران

رسالت اصلي نظام آموزشي در جوامع مختلف، ايجاد تغييرات گوناگون در افراد به منظور توسعه انساني و در نهايت توسعه اجتماعي است. اين تغييرات در سه زمينه مورد توجه صاحب نظران تعليم و تربيت بوده است: تغيير در دانش، تغيير در نگرش و تغيير در توانش. اين مقاله به دنبال آن است كه با توجه به تحقيقات انجام شده در خصوص وضعيت موجود تربيت معنوي در نظام آموزشي و با نظر به شاخص هاي برگرفته از آموزه هاي ديني (اعم از قرآن و سنت)، به آسيب شناسي تربيت معنوي در نظام آموزشي كشور بپردازد. هدف اصلي در هر نظام آموزشي ، تحقق تربيت به معناي واقعي آن ،يعني «تقويت و استقرار صفات جهان شمول هماهنگ با فطرت انساني» است. در نظام آموزش و پرورش جمهوري اسلامي ايران هم دستيابي به اهداف تربيت از جمله تربيت اخلاقي ، به سبب ماهيت اسلامي آن ، از اهميت و جايگاهي ويژه اي برخوردار است. در اين مقاله ابتدا با استفاده از روش فراتحليلي و اسنادي، مجموعه اي از تحقيقات انجام گرفته در عرصه تربيت معنوي در آموزش و پرورش مورد بررسي قرار گرفته و سپس با استفاده از روش تحليلي- استنتاجي تلاش گرديده است با بررسي متون ديني، شاخص هايي جهت نقد وضعيت موجود استخراج گردد و در پايان جهت اصلاح و بهبود كمي و كيفي روند تربيت معنوي دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش رسمي كشور راهكارهايي ارائه شود.