تبيين رابطه بين آمايش سرزمين و عدالت اسلامي در ايران

برنامههاي توسعه مهمترين ساز وكار حكومت براي تحقق عدالت در جامعه است. به همين دليل توجه اساسي به عدالت اكولوژيكي، اقتصادي، كالبدي، اجتماعي و فرهنگي در برنامهنويسي و تنظيم آن در چارچوب عدالت اسلامي به ساختيابي عادلانۀ جامعه و تعالي و پيشرفت متوازن در همۀ ابعاد، عرصهها، قشرها و مناطق مختلف جغرافيايي كشور منجر مي شود. توسعهي اقتصادي عادلانه، مهمترين هدف نظام اقتصادي اسلام است و آمايش يك نوع برنامه ريزي توسعه است كه در چهارچوب هدفها و سياستهاي توسعهي ايراني اسلامي (با رويكرد عدالت محوري) در پي از ميان برداشتن عدم تعادلهاي منطقه اي و نابرابري هاي اجتماعي و اقتصادي تلاش ميكند. در اين راستا، برنامه هاي آمايش سرزمين چارچوب مهمي در پيشرفت متوازن جامعه در تمام ابعاد و ساماندهي نابرابري هاي منطقه اي به شمار مي روند. هدف از پژوهش حاضر بررسي شاخصها عدالت و تبيين رابطه آن با آمايش سرزمين است. روش تحقيق به كار برده شده در اين پژوهش توصيفي- تحليلي و به منظور جمعآوري اطلاعات از روش كتابخانهاي استفاده شده است. نتايج تحقيق حاكي از برنامه هاي آمايش سرزمين ضرورتي است كه در چهارچوب هدف ها و سياست هاي كلي توسعه، سازمان دهي فضاي ملي را پايه گذاري مي كند و از آنجا كه آمايش خود يك برنامهريزي براي مناطق با توجه به پتانسيلها و قابليتهاي مناطق است اگر در برنامههاي توسعه ماهيت اولويتها به توسعه ايراني اسلامي با رويكرد عدالت محوري توجه گردد زمينه تحقق آمايش سرزمين در كشور فراهم ميگردد.