تأملي بر رويكرد معنوي و تربيتي به الگوي پيشرفت با بهره‌گيري از استدلال سه‌سطحي در تحليل جايگاه عدالت سازماني

دستيابي به اهداف مورد انتظار در يك سازمان و در نگاهي كلان تر در يك جامعه، بدون در اختيار داشتن الگو و مدلي جامع، ميسر و ممكن نخواهد بود. نظريه پردازي ايده آل جهت تحقق اين مهم نيز جز در بستر بازخواني ادبيات موجود و بهره گيري از متون ديني در تمام حوزه ها جهت شناسايي شاخص ها و به بوته آزمايش نهادن آن ها ميسر نخواهد شد. بر اين اساس در مقاله ي حاضر ضمن تشريح دلايل تفاوت الگوهاي مورد استفاده كشورها جهت دستيابي به توسعه، مفهوم الگوي اسلامي –ايراني پيشرفت مورد بررسي قرار گرفت و ضمن بازخواني مفهوم عدالت، به تبيين جايگاه آن در الگوي پيشرفت پرداخته شد. همچنين در نسبت شناسي و رابطه ميان عدالت و الگو نيز با توجه به تحليل ماهيت اين دو اين نتيجه حاصل شد كه نيل به عدالت در واقع خود ترجماني ديگر از پيشرفت است و عدالت با نگاهي كيفي به پيشرفت سازگاري دارد و رويكرد به پيشرفت بدون لحاظ عدالت ميسر نمي شود و به دست نمي آيد. در بازخواني عدالت سازماني نيز دو رويكرد مبتني بر نوع واحد مطالعه مورد استفاده قرار گرفت كه از مقايسه ميان ابعاد عدالت سازماني و عدالت در وظايف مدير، 16 وضعيت شناسايي شد. در پايان نيز با بهره گيري از استدلالي سه سطحي اين نتيجه حاصل شد كه نقش عدالت مراوده اي در نسبت شناسي الگوي اسلامي – ايراني پيشرفت و عدالت سازماني، پر رنگ تر و متمايزتر از ساير ابعاد مي باشد.