اخلاق حلقه مفقوده در مدل توسعه پايدار

فقدان مدل يا تئوري هايي كه به معنويت در توسعه انساني اشاره داشته باشند موجب گرديده كه با وجود گذشت چندين دهه از عمر تئوري توسعه، هنوز نياز به توسعه معنوي و اخلاقي احساس شود و بشر علارغم سرمايه گذاريهاي سنگين، توسعه در دستيابي به پايداري زيست محيطي، كاهش فقر، نابرابري و تحقق شادي بشر ناكام بماند. منافع توسعه جوامع براساس معنويت حداقل ميتواند شامل كاهش نابرابري، افزايش امنيت شخصي، احترام به حقوق بشر فردي، شناخت ارزشهاي شخصي، عدالت اجتماعي و توانمندسازي باشد. اين تغييرات ميتوانند مبنايي براي تحول توسعه محسوب شده كه جوامع را قادر به كنترل دوباره اموري كند كه براي رفاه آنان اهميت دارند. در اين مقاله كتابخانه اي با بررسي جايگاه ارزشهاي اجتماعي و اخلاقي در فرايند توسعه پايدار به بررسي اهميت و نقش اخلاق و معنويت در توسعه پايدار پرداخته و بعد اصول اخلاقي و معنوي را به عنوان بعد چهارم در مدل توسعه پايدار معرفي كرده است.