آينده‌نگاري و حركت از الگوي پايه به الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

آيندهپژوهي با پيشبيني آينده ها كار خود را آغاز كرد. اما از دههي 70 ميلادي آيندهنگاري به سنت حاكم بر آيندهپژوهي تبديل شد. آينده‌نگاري از پيش‌بيني محض فراتر رفت و به طراحي و معماري آيندهي مطلوب توجه نمود . امروز آينده‌نگاري راهبردي ابزاري براي درك آينده‌هاي محتمل ، و تصميم‌سازي براي نيل به آيندها‌ي مطلوب است. در واقع نوعي مديريت و مهندسي جامع آينده و ايجاد فرصت براي ساختن آيندهي مطلوب است كه فراتر از مجموعه‌اي از روش‌ها، فرايندي از مشاوره و تعامل بين جامعه‌ي علمي، ذينفعان دستاوردهاي تحقيقاتي و سياستگذاران است. مهم‌ترين هدف آينده‌نگاري راهبردي ، ترسيم چشم‌انداز و ساخت آينده مطلوب است. مساله االگوي اسلامي پيشرفت نيز يك قالب است كه پيوند بين گذشته مطلوب ما را با آينده آرماني پيوند خواهد داد. اما دستيابي به اين هدف نياز به طرح و پاسخ به اين سوال دارد كه : براي ساخت آينده مطلوب بر اساس الگوي اسلامي ايراني پيشرفت حركت از الگوي پايه تا چه ميزان مسير نيل به ساخت الگوي اسلامي ايراني پيشرفت را هموار مي نمايد؟ از اين حيث در الگوي پيشرفت ، شناسايي چالشها ، فرصتها ، وتهديدها پيش روي آن اهميت و كاربرد آينده نگاري راهبردي را نشان مي دهد لذا در مقاله حاضر به دنبال بررسي و تأملي درخصوص رابطۀ ميان آينده نگاري راهبردي و حركت از الگوي پايه بسوي الگوي نهايي اسلامي ايراني پيشرفت خواهيم بود.