بررسي حكايت‎هاي گلستان سعدي

گلستان سعدي يكي از آثار مهمّ ادبي جهان و مهمّ‎ترين اثر منثور زبان پارسي است. شيخ سخن در گلستان، شعر و نثر را به هم آميخته و در عباراتي بسيار كوتاه و مختصر، معاني بلندي را گنجانده است؛ حكايت سعدي در گلستان، هم خواندني و شنيدني است و هم متضمن عبرت و نتيجه‎گيري. سعدي در نگارش گلستان از قالب حكايت براي بيان شنيده‌ها، ديده‌ها و تجربه‌هاي خود استفاده نموده است. او انديشه‌هاي خود را همراه با تخيّل شاعرانه و استادانه در قالب حكايت‌هاي حكيمانه‌اش مي‌آورد. به طوري كه خواننده‎ي گلستان، بي آن كه نياز به شنيدن عبرت‎هاي داستان داشته باشد به موازات خواندن داستاني دل‌پذير، نكته يا نكاتي اخلاقي و اجتماعي را درك و احساس مي‎كند. همچنين فضاي تعليمي‌ و اخلاقي كه بر تمامي فضاي حكايت‌هاي او سايه افكنده، گواه آن مي‌باشد كه سعدي در وراي بيان اين حكايت‌ها، در جست‌و‌جوي دنياي برتر و هدف والاتري بوده است. اين مقاله به بررسي بعضي از حكايت‎هاي سعدي از جنبه‎ي ژرف‎ساخت و عناصر داستان مي‎پردازد.