تلميحات مربوط به ائمه اطهار در اشعار ملا منوچهر كوليوند

تلميح از آشناترين و پرسابقه ترين شگردهاي بلاغي در ادبيات ايران و جهان است و همواره براي علاقه مندان پلي ارتباطي ميان حال و گذشته بوده و ضمناً به سان آيينه اي است كه خوانندگان، گذشتة غبارآلود و خاطرات مه گرفته-شان را در آن ببينند. بركسي پوشيده نيست كه سرزمين باستاني و راز آميز لرستان به گستره ي تاريخ كهن اين مرز و بوم چه جايگاهي دارد و ارزش فرهنگي اين سامان كه يادگار شكوهمندي‌هاي روزگار باستان است، امروزه براي ما تا چه اندازه است. با بررسي تلميحات در ديوان اشعار ملا منوچهر كوليوند مي توان به تأثير عميق شاعران لُر و لَك از آيات، احاديث، وقايع تاريخي و مذهبي و آثاري چون شاهنامه ي فردوسي و منظومه هاي داستاني پي برد. در اين مقاله با روش تحليلي – توصيفي، نمونه هاي تلميح كه حاصل باورهاي ديني و اعتقادي تاريخي و اساطيري است را در گنجينه ي ملا منوچهر كوليوند پيدا و پيرامون آن‌ها به بحث و تفسير و تحليل مي‌پردازيم.