تأثيرگذاري و بازشناسي درمان بيماري هاي اندام‌هاي حلق و بيني از ديدگاه محمد بن زكرياي رازي (251-313 هـ. ق)

Influences and Reintroduction of Razis Ideas on the Subject of Therapeutics and Diagnoses of Pharynx and Nose

در طب سنّتي ايران اسلامي، محمد بن زكرياي رازي همواره جايگاه برجسته اي را به خود اختصاص داده است. از طرف ديگر، تقريباً اغلب افراد بشر در برهه اي از زندگي خود به يكي از بيماري‌هاي اندام‌هاي حلق و بيني دچار مي‌شوند و اغلب با بررسي متون طب سنتي ايران اسلامي شاهديم كه بخش مهمي از آثار اين دوره به تشخيص، طبقه بندي و درمان اين قبيل بيماري‌ها اختصاص يافته است كه نشان از شيوع زياد آن در ايران دارد. حال اگر اين پيش فرض را لحاظ نماييم كه آثار شاخص رازي از جمله الحاوي و المنصوري في الطب از جنبه آموزشي تأثير به سزايي بر شكل گيري و شكوفايي دانش طب در ايران اسلامي داشته، و در زمينه خاص تشخيص و درمان بيماري‌هاي حلق و بيني نيز شاهد تأثير آن خواهيم بود. لذا هدف از اين پژوهش، بررسي تطبيقي متون طبّي شاخص از قرن سوم تا هفتم هجري در ايران با آثار رازي در جهت مشخص ساختن تأثيرگذاري او بر دانش طب و در عين حال نوآوري و ابتكارات جديد نسبت به او در آثار پزشكان ديگر بوده است. در بررسي‌هاي صورت گرفته به اين نتيجه مي‌رسيم كه عملكرد وي منجر به توسعه پزشكي در قرون چهارم و پنجم هجري و ظهور پزشكاني چون ابن سينا و جرجاني شده باشد. پرسش اصلي اين تحقيق جايگاه رازي در تشخيص و درمان بيماري‌هاي حلق و بيني در طب سنتي ايران اسلامي و نوآوري‌هاي اطباي پس از او در اين زمينه است. روش تحقيق تاريخي به شيوه توصيف و تطبيق با تحليل اطلاعات است.