اثر اقتصاد دانش بنيان بر كيفيت محيط زيست در ايران

در يك اقتصاد مبتني بر دانش، اشاعه ي دانش منجر به نوآوري مي شود كه اين خود سبب افزايش بهره وري عوامل توليد، بهبود كيفيت رشد اقتصادي و بدين ترتيب بهبود كيفيت محيط زيست خواهد شد.. با توجه به نقش مؤثر به كارگيري دانش در بهبود شرايط اقتصادي، مقاله حاضر در تلاش است تا اثر مشخصه هاي اقتصاد دانش بنيان را بر انتشار CO2 سرانه به عنوان شاخص انتخابي براي كيفيت محيط زيست ارزيابي كند و براي اين منظور از الگوي خودبازگشت برداري با وقفه هاي گسترده (ARDL) طي بازه زماني 1355 – 1391 استفاده شده است. نتايج نشان مي دهد كه در بين محورهاي مختلف اقتصاد دانش بنيان، شاخص فن آوري اطلاعات و ارتباطات و همچنين سرمايه انساني و آموزش اثر مثبت و معني دار بر انتشار CO2 داشته اند. اين در حالي است كه دو عامل رژيم نهادي و سيستم ابداع و نوآوري اثر منفي بر انتشار CO2 داشته اند اما اثر سيستم ابداع و نوآوري به لحاظ آماري معني دار نيست.