بررسي تطبيقي «اندوه‌گرايي و سوگ‌سروده» در اشعار شاعران پايداري (با تكيه بر اشعار شهريار، امين‌پور و بهار)

«مرثيه» گونه‌اي شعر است كه در سوگ خويشاوندان، ياران، پادشاهان، وزيران، بزرگان قوم، عالمان دين و شرح ائمه‌ي معصومين عليهم‌السلام سروده شده باشد. در مرثيه، به بيان و ياد مناقب، فضايل و مكارم شخصِ در گذشته مي‌پردازد، شأن و مقام او را گرامي مي‌دارد و از دست رفتنش را ضايعه‌اي عظيم جلوه مي‌دهد. مرثيه‌هاي شاعران معاصر سرشار از احساس همدردي و گوياي همدلي طبقات گوناگون اجتماعي از خواص و عوام در بروز حوادث ناگوار روزگار نظير بيماري، زندان، وفات بزرگان دين و مرگ عزيزان و خويشان مي‌باشد. كوشش شاعران، ارائه مضامين و تصاوير شعري، ذكر اعتقادات مذهبي، آيين و آداب اجتماعي و باورهاي عاميانه در هنگام سوگواري به منظور بيان احساسات و عواطف ظاهري و باطني خود و مردم روزگار مي‌باشد. در اين مقاله به بررسي عنصر «حسرت و اندوهياد» و جنبه‌هاي مختلف آن در اشعار چند تن از شاعران پايداري (شهريار، بهار، امين‌پور) پرداخته مي‌شود و همراه با ذكر شاهد، تحليلي از آن صورت مي‌گيرد.