تأسي شاگرد از استاد، «مقامه نويسي از ديدگاه بهار و خطيبي»

محمّد تقي بهار، شاعر و نويسندة دوران بازگشت ادبي است؛ از آثار گرانقدر و ماندگار اين استاد فرزانه، سه جلدكتاب سبك‌شناسي است كه براي اوّلين بار در آن به تاريخ تطور و تحول ِ متون ادبي فارسي، به صورت روشمند و منظم از آغاز تا قرن سيزدهم هجري پرداخته شده است به گونه‌اي كه تا امروز همواره مرجع قابل اعتمادي براي تحقيقات ادبي بوده و هست؛ زماني كه استاد بهار در دانشگاه تهران تدريس مي‌كرد، حسين خطيبي جزو دانشجويان ممتاز وي بود وي پس از مرگ ملك‌الشعرا، كرسي درس سبك‌شناسي را عهده دار شد و در اين زمينه خوش درخشيد. كتاب «فن نثر در ادب فارسي» حاصل اين دوران از عمر ايشان است. در اين مقاله به مقايسة موضوع مُقامه، كه يكي از انواع نوشتار ادبي است از ديدگاه بهار و خطيبي پرداخته شده تا به عنوان نمونه‌اي از نوع نگرش نويسندگان اين دو اثر ارزشمند، در مباحث مختلف كتاب آورده شود. فرض بر اين است كه كتاب سبك‌شناسي، الگوي كار دكتر خطيبي در نگارش «فن نثر» بوده و نتيجه به شناخت ارزش‌هاي هر دو كتاب، به‌ويژه سبك‌شناسي كه همواره مورد نظر محققان و نويسندگاني چون: خطيبي و شميسا در نوشتن آثارشان بوده است، مي‌انجامد. روش كار مقاله از نوع اسنادي، كتابخانه‌اي و مبتني بر تحليل محتوي است.