سيماي شبه قاره هند در شعر ملك الشعرا بهار

هند و ايران پيشينه ي مشترك نژادي و فرهنگي عميق و ديريني دارند به گونه اي كه اين سرزمين، همواره از سوي اديبان و سياتمداران ايراني مورد توجه بوده است. همواره در طول تاريخ، دست كم تا زمان تشكيل كشور پاكستان، سرگذشت دو سرزمين هند و ايران به هم گره خورده است. هم چنين از قرن چهارم هجري قمري تا آغاز تسلط انگليس بر هند يعني در حدود 800 سال، زبان فارسي، زبان رسمي، درباري و ادبي هند بوده است. در طي اين مدت دانشمندان و اديبان بسياري در اين سرزمين ظهور يافته اند و آثار گران بهايي به فارسي پديد آورده اند. از جمله ي اديبان و سياستمداران ايراني كه از هند به فراواني و بزرگي ياد كرده اند، ملك الشعرا بهار است. از دلايل توجه ملك الشعرا بهار به هند، گذشته از مطالعات ادبي در سبك هندي، همزماني انقلاب مشروطه ي ايران با فعاليت هاي استقلال طلبانه ي مردم هند و نيز تلاش مسلمانان هند براي تشكيل يك كشور اسلامي به نام پاكستان بوده است. اين مقاله در صدد است تا بدون پرداختن به مسائل سبكي در ادبيات، به بررسي جايگاه سرزمين شبه قاره ي هند در شعر ملك الشعرا بهار بپردازد.