بهار و فردوسي، شاعران خطّه‌ي خراسان

هر شاعري عصاره‌ي دوره‌هاي ادبي پيش از خود است. برخي دوره‌ها بيشتر و برخي كمتر در دوره‌هاي بعدي تأثير مي‌گذارند. سبك خراساني و خصوصاً شاهنامۀ فردوسي، اثر ماندگاري است كه الگوي كار بسياري از متأخّرين قرار گرفته است. جلوه‌هايي از اين تأثيرپذيري در آثار ملك‌الشّعراي آستان قدس رضوي، محمّدتقي بهار، نيز ديده مي‌شود. هدف اين مقاله در ابتدا تطبيق مشابهت‌هاي دو شاعر (فردوسي و بهار) در سطوح زباني، ادبي و فكري است و سپس با بررسي همه‌جانبه‌ي اشعار بهار در صورت و معنا و با استفاده از ديدگاه‌هاي بلاغت سنّتي و مدرن، زبان حماسي بهار بررسي شده است. شواهد حاكي از آن است كه بهار از بسياري از مفاخرات شاهنامه استفاده كرده است تا از مضمون ظلم زمانه و لزوم مبارزه با آن با زبان نمادين سخن بگويد.