بررسي صفت در شعر ملك الشعرا بهار

صفت از ابزار زيبانگاري در شعر است، كاربرد صفات در شعر به نگرش، انديشه و روحيات شاعر بستگي دارد. از واژة صفت، حتي مي¬توان پي به سبك شاعر برد. صفت در شعر بهار را مي¬توان برخاسته از تفكر حماسي و روحية انقلابي و روشنفكرمآبانة او دانست كه با گزينش صفت¬هايي از ايران باستان، هتجارشكني زباني ايجاد نموده و صاحب سبك آركائيسم گرديده¬است؛ سبكي كه به كلام او، انسجام، عاطفه و زيبايي هنري بخشيده است. در اين مقاله، صفات بياني در نمونه¬هايي از شعر بهار از دو وجهِ مفهومي و دستوري، بررسي گرديده است. از اين پژوهش چنين برمي¬آيد كه ذهن بيدار و زبان پرسرودش در گزينش صفات، درهم تنيده¬است؛ بديهي است كه صفات در محورهاي افقي و عمودي اشعارش، نخست به تأكيد و انسجام كلامش مي¬پردازد، سپس به زيبايي هنري آن.