نقد فرماليستي غزلي از ملك الشعراي بهار

در سال 1914جمعي از دانشجويان روسي كه به جنبه هاي زباني شعر اهميت مي دادند و خواستار استفاده از روش هاي رايج تحقيقات تجربي در نقد ادبي بودند، حلقه زبان شناسي مسكو را بنيان نهادند . سعي اين گروه براي يافتن قوانين دروني اثر ادبي باعث شد، مخالفان نام فرماليست را بر آنها بگذارندو آنها را متهم كنند كه فقط به صورت و شكل آفرينش هاي ادبي توجه دارند و با كنار گذاشتن محتوا، رسالت فرهنگي و اجتماعي هنر را در نظر نمي گيرند.بر طبق طراز نامه حلقه زبان شناسي مسكو فرماليستها، با طرد نقدهاي روان شناسي و زندگي نامه اي ، همه عوامل بيرون از متن را كنار مي گذارند و مي كوشند تا اصطلاحات فني چگونگي آفرينش و پردازش يك متن ادبي را توضيح دهند . جريان فرماليسم يكي از اثر گذارترين جريانات نقد ادبي در قرن بيستم است . مقاله حاضر سعي كرده است علاوه بر بيان برخي از آموزه هاي صورت گرايان ، تأثير مكاتب فلسفي غرب را براين جريان نقد بررسي نمايد.در قسمت دوم، اين جستار كوشيده است تا بر اساس اصول و قوانين نقد فرماليستي غزلي از ملك الشعراي بهار را بررسي نمايد . در پايان اين نتيجه بدست آمده است كه آن چه شعر بهار را در زمره بهترين اشعار قرن اخير ايران قرار داده است ، بهره برداري همزمان از جنبه هاي صوري و فرم به جا مانده از ميراث گذشتگان و نوآوري هاي شخصي او هم در محتوي و هم در فرم است.