اشعار سياسي بهار از منظر گفتمان شناسي انتقادي

تحليل انتقادي گفتمان به عنوان رويكردي نوين براين اصل استوار است كه هيچ گفتماني خالي از ايدؤلوژي نيست.وتلاش مي كندكه روابط پنهان قدرت، نابرابري اجتماعي وسؤاستفاده از قدرت رادر گفتمان ها برملا كند. تحليل گران انتقادي ،بيشتر براساس طبقه بندي هاي زبان شناختي به تحليل گفتمان مي پردازند؛نگارندگان برآن هستند كه اشعارسياسي بهار را براساس نظريه ون ليوون بررسي كنند.تا مشخص شود بهاردردوران پر تنش مشروطه، چگونه كارگزاران اجتماعي وعاملان عمل را به تصوير مي كشد.به منظور نيل به هدف تحقيق ،نخست هدف گفتمان مدار با ،بن مايه سياسي انتخاب شد ؛سپس مولفه هاي جامعه شناختي -معنايي درهربيت مشخص گرديد.دراشعاربهار،روح استعمار و استبداد ستيزي موج مي زند . سوالي كه در اين جا مطرح است. :باتوجه به اوضاع سياسي وقت ،بهار چگونه از كارگزاران اجتماعي در مؤلفه هاي گفتمان مداري ياد مي كند؟ بهار باكمك مولفه هاي گفتمان مدار،نظر ، عقيده وايدءولوژي كه همان وطن پرستي وعدالت طلبي وآزادي خواهي بوده است.رابه خوانندگان اشعارش القا مي كند.وآنها را به حمايت مشروطه ومقاومت دربرابرظلم شاه واعمال مستبدانه اش مطرح مي كند