سبك شناسي ِ ساختاري قصايدي از ملك الشعراي بهار

تبيين هنر ملك الشعراي بهار در زمينه¬ي پرورش معانيِ والا در قالبِ شكل و فرمي هنرمندانه و پيشرو، هدف اين پژوهش است كه در آن قصايد منتخبي از ملك الشعراي بهار از منظر مشخصه هاي زباني و دستوري، مشخصه هاي آوايي، ارزش ادبي و شيوه ي توليد معنا بررسي و تحليل شده است. يافته هاي اين مقاله نشان مي دهد كه قصايد بهار به‌جهت ويژگي‌هايي چون نازك‌خيالي‌‌هاي بي‌نظير، تركيبات بديع‌ و شگفت‌آور، التزام رديف‌هاي دشوار قابليّت بررسي از منظر نظريه‌هاي ادبي جديد ازجمله ساختار گرايي را منطقي مي‌سازد. در قصايد بهار، من فردي در نتيجه ي غليان احساسات شاعر ( حس نوستالژي) به شاعري در مي آيد و من جمعي در نتيجه ي مشاهده ي ناگواري هاي اجتماعي. من جمعي شاعر برخورد عاطفي با دغدغه هاي ديني و اجتماعي مشخصي را نيز بيان مي دارد كه متاثر از جريان هاي اجتماعي-سياسي عهد مشروطه است. از منظر تخيل، در قصايد منتخب تعداد تشبيه هاي مفرد از تعداد تشبيه هاي مركب و تعداد استعاره بالكنايه از استعاره مصرحه بيشتر است. كنايه از فعل بيشتر از ديگر انواع كنايه به كار رفته است و از منظر آهنگ و واژگان، تاثيرپذيري مستقيم بهار از مهم ترين قصيده سرايان شعر فارسي مانند فرخي سيستاني، مسعود سعد سلمان، خاقاني و حتي رودكي كاملا هويداست.