نوآوري و شكوفائي در سازمان ها

لازم است منابع انساني سازمان كه عمده ترين منبع توسعه نوآوري در سازمان مي باشند؛ در كليه سطوح به اين باور برسند كه اصولاً بقاي سازمان در دنياي رقابتي و بازارهاي پيچيده داخلي و بين المللي امروز؛ منوط به خلاقيت و نوآوري همگاني بوده و همه نيروها بايد در جهت ايجاد نوآوري و خلاقيت در سازمان فعاليت نمايند. براي ايجاد و تداوم نوآوري و شكوفايي در سازمان بايستي عادت به تفكر را در كاركنان؛ كارشناسان و مديران ايجاد كرد؛ چراكه خلاقيت با تفكر به وجود مي آيد و ارزش تفكر به قدري زياد است كه در تعاليم اسلامي ارزش يك ساعت تفكر، بر 70 سال عبادت بدني بدون تفكر برتري داده شده است . وقتي تفكر و انديشه در راستاي ماموريت و اهداف سازمان بصورت عادت روزمره درآيد؛ مجموعه كاركنان يك سازمان به دنبال شكوفايي و ارتقاي سازمان مربوط خواهند بود. اين تفكر به صورت يك فرهنگ سازماني در لايه هاي مختلف سازمان رسوخ كرده و در اجراي استراتژي تاثير كلي و دائمي مي گذارد. سازمان هاي موفق؛ سازمان هايي هستند كه مديران، كارشناسان و كاركنان آن بر اساس استراتژي سازمان همواره در يك رقابت پويا به دنبال نوآوري و خلاقيت باشند و تفكر در نيروهاي سازمان به صورت يك عادت و وظيفه سازماني تلقي گردد. در اين صورت با نهادينه شدن خلاقيت و توليد فكر و انديشه نو؛ سازمان تبديل به يك سازمان خلاق، نوآور و شكوفا مي گردد و حاصل آن هم افزايي در نوآوري سازماني است. حاصل فكر جمعي موجب هم افزايي در سازمان شده و نهايتاً يك هم آوايي جمعي موجب تلاش سازمان در راستاي هدف هاي سازمان با فكر نو، و شكوفايي سازمان مي گردد