عوامل ايجاد كننده ميل به كارآفريني(مطالعه موردي: كارشناسان شهرك هاي صنعتي استان لرستان)

امروزه كارآفريني به عنوان يك پديده نوين در اقتصاد، اهميت مؤثري را در توسعه و پيشرفت اقتصادي كشورها يافته است. بنابراين هدف كلي اين مقاله شناسايي عوامل ايجادكننده تمايل به كارآفريني در ميان كارشناسان شهرك هاي صنعتي استان لرستان است. روش تحقيق در اين پشوه ، از نوع پيمايشي است و جامعه آماري آن كارشناسان شهرك هاي صنعتي استان لرستان تشكيل مي باشند كه تعداد 120 نفر از آن ها انتخاب و با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي مورد مصاحبه قرار گرفتند. نتايج تحليل همبستگي نشان داد كه بين عوامل توسعه زيرساخت هاي فرهنگي و اجتماعي، ميزان مهارت و شايستگي فرد، ميزان آشنايي با عوامل حمايتي، ميزان رضايت شغلي، بعد سن، سطح تحصيلات و تمايل به كارآفريني رابطه مثبت و معني داري وجود دارد و فرضيه هاي ما تأييد مي شوند. بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه درزمينه عوامل ايجادكننده تمايل به كارآفريني، عوامل توسعه زيرساخت هاي فرهنگي و اجتماعي، ريسك پذيري، توفيق طلبي و تعهدپذيري، توسعه نظام اطلاع رساني و آموزشي، گسترش اهرم هاي حمايتي، توسعه تشكل هاي كارآفريني و ...، توجه به تحقيقات بنياد محور و كارآفرين و نظام مند بودن فعاليت ها نقش دارند.