ارزيابي كارايي فني سيستم بانكداري ايران با استفاده از روش تحليل پوششي داده ها (DEA)

هدف اصلي تحقيق حاضر، ارزيابي كارايي فني سيستم بانكي كشور، با استفاده از روش تحليل پوششي داده ها (DEA)، تحت دو فرض بازدهي نسبت به مقياس ثابت (CRS) و بازدهي نسبت به مقياس متغير (VRS) است. در اين راستا، عملكرد 12 بانك از بانك هاي كشور، طي سال هاي 1388- 1382مورد بررسي قرار گرفته است. در مجموع نتايج تحقيق نشان مي دهد طي سال هاي 1382 تا 1388 هشت درصد از بانك هاي كشور، در هر دو حالت CRS و VRS كارا هستند. به عبارت ديگر، فقط همين بانك ها توانسته هر دو كارايي فني و مقياس را به دست آورند. همچنين طي اين زمان 41/7، درصد از بانك ها وجود دارد كه در حالت VRS، كارا هستند. اكثريت شعب در حالت بازدهي فزاينده نسبت به مقياس فعاليت دارند. براساس روش هاي اقليدوسي، تسلط، شمارشي و وزنيف در ارايه بانك هاي مرجع به عنوان الگوي عملكردي بانك هاي ناكارا، بانك هاي پارسيان، تجارت و صنعت و معدن بهترين الگوي عملكردي را داشته اند.