مدلي جديد براي ارزيابي ريسك زلزله در مناطق شهري (مطالعه موردي: شهر تهران)

یكی از مهمترین چالش ها در مدیریت بحران و كاهش پیامدهای زلزله در شهرها، بر آورد میزان خطرپذیری و اولویت بندی مناطق شهری به لحاظ میزان ریسك زلزله می باشد . در این مقاله عوامل موثر در آسیب پذیری لرزه ای مناطق شهری در چارچوب سه شاخص آسیب پذیری فیزیكی، صدمات جانی و اختلالات اجتماعی- اقتصادی معرفی شده اند . شاخص توان مقابله با زلزله نیز در غالب چهار مولفه برنامه ریزی ، منابع و نیروی انسانی ، دسترسی و پتانسیل تخلیه با در نظر گرفتن شرایط پس از زلزله تعریف شده است . سپس رابطه ای بر اساس تركیب این مولفه ها با خطر زلزله برای ارزیابی نسبی شاخص ریسك زلزله در مناطق مورد مطالعه ارائه گردیده است . در نهایت این روش برای ارزیابی ریسك زلزله در مناطق ۲۲ گانه شهر تهران در سناریوی زلزله گسل ری مورد استفاده قرار گرفت . بر خلاف نتایج مطالعات جایكا برای شهر تهران ، ریسك زلزله به ترتیب در مناطق ۱۵ و ۱۷ به نسبت بیشتر از سایر مناطق برآورد گردید.