ترابرد الكتريكي در ساختارهاي شبه دوبعدي متخلخل دي اكسيد تيتانيوم

Electronic transport in quasi two dimensional porous Tio2

طول پخش محدود الكترون‌ها مهمترين پارامتر در محدوديت عملكرد الكتريكي سلول‌هاي نانوساختار است. به منظور رفع اين مشكل از شبه ساختارهاي دوبعدي به عنوان لايۀ فعال در سلول‌هاي خورشيدي استفاده مي شود. نتايج شبيه‌سازي و تجربي گروه ما نشان داده است كه اين نانوساختارهاي متخلخل با ايجاد كانال‌هاي ترابردي منحصر به فرد، ضريب پخش و طول پخش را به صورت قابل ملاحظه‌اي افزايش مي دهند و به همين دليل موجب افزايش بهره گردآوري در ساختارهاي شبه دوبعدي مي شوند. اين نانوساختارها ضمن داشتن مقطع مؤثر بالاي جذب، عملكرد الكتريكي سلول را تقويت مي‌كنند و نامزد مناسبي جهت ارتقاء بهرۀ تبديل توان در سلول‌ها مي باشند.

Limited diffusion length of electrons are the important parameter for limited electrical operation of nanostructure solar cells. Due to this, the quasi-two-dimensional nanostructures work as the active layers in the solar cells for solving this problem. Our simulation and experimental results show that these porous nanostructure by creating exclusive transport channels, can cause that the diffusion coefficient and diffusion length increase specially. Furthermore, the collection efficiency increase in the quasi-two-dimensional nanostructures. These structures can support electrical operation of the cell and they are perfect candidate for improving efficiency in the nanostructures solar cells by having the large attractive effective area.