نهايت عنايت و غايت سعايت

تاريخ مشحون و پر است از حكايت و روايت تلاش و عنايت بزرگان، دانشمندان، علما و فضلايي كه در مواقع حساس و پر وسواس كه خطرها به جان خريده و با قرب و نزديكي به مراكز حكومت منشا خيرات و بركات بودند و از بسياري از وقايع تلخ و هولناك نيز جلوگيري نمودند. هم چنين با پرورش و گماردن افرادي در پست و جاهاي حساس هم به ايشان و هم به جامعه خدمت‌ها نمودند. اما نزديكي به مراكز قدرت و شكوت هماره تعبات و تلفاتي نيز به همراه دارد كه گاهي بزرگاني جان بر سر اين راه نهاده‌اند. در تارخ ايران زمين نيز در چندين دوره و حكومت‌هاي گوناگون شاهد اين ماجرا مي‌باشيم. خاندان برامكه و تلاش‌هاي اين خاندان ايراني در دستگاه خليفه‌ي بغداد وخدمات و زحمات شايان و بي پاياني كه در تاريخ ثبت و نگاشته شده است. ديگر، خاندان جويني كه در دوره‌ي مغول منشا عنايت‌هاي پر بار و بي شماري به جامعه و مردم مي‌باشند. هم چنين در دوره‌اي نزديك‌تر اميركبير اين مهم را به دوش كشيد و تلاشي وافر نمود. اما همواره اين جايگاه مورد رشك و حسادت عده‌اي از افرادي كه اطراف و اكناف اين بزرگان قرار داشتند در پي داشت. بعضاً اين سعايت از سوي كساني است كه دست پرورده و مورد عنايت اين بزرگان بودند. اين مقاله به بررسي عنايت‌هاي دو تن از ناموران خاندان جويني به جامعه، حكومت و افراد مي‌پردازد و هم چنين نماميت و سعايتي كه در حق اين خاندان صورت گرفت را مورد پژوهش قرار مي‌دهد.