رويكرد انعطاف پذيري در طراحي معماري داخلي راه حلي مناسب جهت استفاده بهينه از فضاي مسكن

در شرايط كنوني ايران با توجه به روند افزايش روز افزون جمعيت و مهاجرت به شهر ها، تامين مسكن به يكي از نيازها و مباحث اصلي تبديل شده و اهميت توليد انبوه واحدهاي مسكوني بيش از پيش مطرح شده است. از طرفي به علت گراني زمين و مسكن، ساخت و توليد واحدهاي مسكوني با متراژ كوچك روز به روز بيشتر شده است، واحد هايي كه بدون توجه به اصول معماري داخلي و بدون تحليل دامنه وسيع نيازهاي متفاوت افراد، طراحي و اجرا مي شوند و در نتيجه بسياري از افراد و خانواده ها با وجود تامين نشدن بسياري از نيازها و احتياجات شان به زندگي در واحدهاي با متراژ كوچك رضايت مي دهند . در اين راستا طراحي مبتني بر انعطاف پذيري و تطبيق پذيري ، به عنوان رويكردي جهت استفاده بهينه از فضا مي تواند بسياري از نيازهاي افراد مختلف در چنين مسكن هاي كوچك را برآورده كند. روش تحقيق اين مقاله توصيفي تحليلي و استدلال منطقي است. ابتدا با روش مطالعه منابع و اسناد كتابخانه اي و اينترنتي، به مطالعه نظري انعطاف پذيري و دلايل نياز به مسكن انعطاف پذير پرداخته و ضرورت موضوع و نقش مهم انعطاف پذيري در معماري داخلي با توجه به شرايط كنوني مورد بررسي قرار گرفته است. سپس با تبيين و توصيف سطوح مختلف دست يابي به انعطاف پذيري ، ساختاري منسجم در طراحي مورد تحليل و بررسي قرار گرفته است و در آخر به كمك استدلال منطقي به ارائه نمودارهاي تحليلي روابط فضا و مدل ساختاري فضاي انعطاف پذير و هم چنين پيشنهادهايي جهت به كارگيري رويكرد انعطاف پذيري در معماري داخلي در جهت استفاده بهينه از فضا ارائه گرديده است.