فضا و خشونت بازجست انسانيت و اخلاق در رمان من زنده ام

هر رويداد اجتماعي، سامان بخش يا ويران‌گر، پديده اي است كه از زمينه‎ها بر مي‎آيد؛ برآيند عدم درك ديگري و ناآگاهي از نيازها، خواست‎ها و هراس‎هاي موجود در يك رابطه‌ي دوسويه، دوري، تقابل و سرانجام دشمني و خشونت اس. جنگ در هيأت روي‌دادي تلخ، زمينه ساز روابطي خشن و غير انساني است. باور به نگرشي انساني و پاي‌بندي به روشي مشفقانه و اخلاقي در فضاي خشم و خشونت، برخوردار از ارزشي والا و نشان گر جايگاه برجسته‌ي ظرفيت‎هاي وجودي آدمي اس. در تبيين و بازنمايي اين نگرش و روش مشفقانة انساني، خاطره نويسي‎هاي جنگ، مشروط به پاي‌بندي نويسنده به اخلاق انساني، مي‎تواند جايگاهي برجسته به دست آورد. اين فرم ادبي، همراه با كاربست ديگر فرم‎ها و شگردهاي ادبي، اعم از موتيف تضاد تقابل، فصل بندي و عنوان گذاري‎هاي مناسب، زمينه ساز تأثيرگذاري متن بر خواننده مي‎گردد. رمان من زنده‎ام كه به روايت خاطرات دوران اسارت راوي آن، آباد، مي‎پردازد، از منظر مورد اشاره، رماني برجسته و قابل بررسي است. جستار پيش رو با روي‌كردي فرم شناختي به بازجست نگرش‎ها و روش‎هاي انساني در فضاي خشونت و جنگ مي‎پردازد و با تكيه بر اين تضاد و تقابل ارزش‎هاي والاي انساني را آشكار مي‎سازد.