بن‌مايه‌هاي ادبيات پايداري در نظام آموزشي

آنگاه‌كه از ادبيات پايداري و مقاومت سخن به ميان مي‌آيد منظور سروده‌ها، نمايش‌نامه‌ها، داستان‌هاي كوتاه و بلند، قطعات ادبي، طنزها، حسب‌حال‌ها، خاطرات، نامه‌ها و همه‌ي آثار است كه در هنگام ستيز با دشمنان آزادي و آزادگي خلق مي‌شود. درخشان‌ترين بخش ادبيات ملت‌ها يا ادبيات پايداري و مقاومت است يا پيوستگي و همسايگي با اين ادبيات دارد. نويسنده در اين مقاله ضمن معرفي ادبيات پايداري كه يكي از درس‌هاي ادبيات فارسي است به توصيف و تحليل ادبيات پايداري ازلحاظ درون‌مايه، محتوا و سبك پرداخته است. اين تبيين با توجه به انتظارات و رويكردها نوين نسبت به درس ادبيات مقاومت در نظام آموزش ونيز افق‌هاي تازه كه در تأليف درس ادبيات گشوده است نيازمند بحث و دقت ويژه خواهد بود. در اين مجال كوتاه با برشمردن عمده‌ترين ويژگي‌هاي ادبيات مقاومت و بررسي آن‌ها برخي زواياي ناشناخته آن روشن مي‌شود. بنا بر يافته‌هاي پژوهش مضامين زير در ادبيات پايداري به چشم مي‌خورد. شهادت، فرهنگ عاشورا، ميهن‌دوستي، باورهاي مذهبي نيروي محركه‌ي دفاع مقدس، نقش رهبري امام خميني، گريز از تجمل و دنياطلبي، اميد به آينده و فردايي بهتر، سوگ نامي شهيدان، حضور فراگير مردم در جبهه‌ها، ...ادبيات پايداري زباني ساده و روان و بدون پيچيدگي همراه با لحن حماسي همراه است.