ديدگاه‎هاي انتقادي ملك الشعراي بهاردر اشعارش

ادب، هنر و جامعه در طول تاريخ پيوسته بر يكديگر تأثير متقابل داشته اند.آثار ادبي در هر زبان، با توجه به ضرورت تحول ادبى و نيازهاى فضاى جديد اجتماعى تحقق مى يابد. هدف پژوهش حاضر، مقايسه اشعار ملك الشعراي بهار با مقوله‎هاي آرمان گرايي وادبيات پايداي يا مقاومت و قياس با ويژگي‎هاي آن مي‎باشد. روش اين پژوهش از طريق بررسي اشعار ملك الشعرا با ويژگي‎هاي مشترك ادبيات مقاومت و آرمان شهر‎ها و اشاره به شاهد مثال‎هايي در آن وادي مي‎باشد ؛ كه بر اساس نتايج بدست آمده اين مطلب را مي‎توان درك نمود كه پاي گيري مجلسي صالح و بر قراري حكومتي قانوني و عدل محور، يكي از بزرگترين آرمان‎ها درآن دوران بوده كه جزء يكي از بزرگترين عامل‎هاي سرايش اشعار بهار مي‎شود. آرماني كه بر فراز و فرود روحيات و سَرخوردگي‎هاي وي تأثيري ژرف داشته و آفرينش‎هاي او را به زير سيطره ي خود گرفته است و شاعر در بيشتر اشعار خود از بازتاب جريان‎هاي موجود در عصر خويش، تصويري از تحولات فرهنگي و فكري مردم ايران را نشان مي‎دهد و در حال بيان آرزو‎هاي خويش براي رسيدن به فضايي آرماني بوده و هر بار از طريقي اعتراضي با بيان نظر خويش به مبارزه با وضع موجود، جهت پيشرفت و ترقي گام نهاده است. شعر هر دوره با زمينه هاى اجتماعى خود پيوندى نا گسستنى دارد و تحول شعر و زبان ادبى، فرايندى اجتماعى است .