بررسيِ مفاخره و كاركرد‌‌هاي آن در شعر انقلاب؛ با تكيه بر اشعارِ مشفق كاشاني

از ديرباز تاكنون، ادبيات، همواره در خدمت آرمانها و اهداف بشريت بوده است. به اين معني كه ادبيات، به عنوان ابزاري براي كمك به بشر در راستاي نيل به اهداف به كار بسته ميشده است. در زمينه ادبيات پايداري نيز شاعران با استفاده از اين ابزار براي رسيدن به عقايد و اهداف خويش قدم مينهادند. ادبيات، مانند آيين‌‌هاي انعكاس دهنده اوضاع اجتماع، هويت و تاريخ ملتها است. در ادبيات معاصر ايران به خصوص در جريان مبارزات سياسي پيش از انقلاب اسلامي و سال‌‌هاي پس از آن و جنگ تحميلي همواره شاهد خلق آثار متعددي بودهايم كه سرشار از مفاخرات زيبا به قصدِ نبرد و مبارزه با دشمنان داخلي و خارجي است. شاعراني كه خود را ملزم ميدانستند از سلاح شعر به عنوان ابزار مبارزه با دشمنان استفاده نمايند و همچنين سعي ميكردند به تضعيف روحيه نيرو‌‌هاي دشمن و بالا بردن روحيه خوديها بپردازند. بنابراين شاعران در مواجهه با دشمنان بايد طوري به شاعري و رجزخواني و مفاخره ميپرداختند كه موجب ترس دشمن و پايين آوردن روحيه او و بالا بردن روحيه نيرو‌‌هاي خودي گردد. در اين تحقيق برخي مفاخراتِ مشفق كاشاني را كه در جهتِ ايجاد رُعب و وحشت در بين دشمنان قبل و بعد از انقلاب و نيز بالا بردن روحيه نيرو‌‌هاي خودي به كار بسته شده، تحليل و بررسي شده است.