نقش پياده‌راه در ارتقاي منظر شهري

معابر پياده از جمله مهم‌ترين فضاهاي عمومي شهر هستند و اين اهميت از سويي به دليل تأمين دسترسي و از سويي ناشي از عملكرد آن‌ها به عنوان يك فضاي شهري است. همچنين حركت پياده ابتدايي‌ترين شكل جابه‌جايي انسان در محيط است كه نقش اساسي در ادراك محيط و ارتباط با آن دارد. تا قبل از نيمه قرن پيش شهرها پياده محور بودند كه اين امر به شهرها چهره‌اي انساني مي‌بخشيد و نيز به پويايي و سرزندگي فضاي شهري كمك مي‌كرد. اين پژوهش در نظر دارد با بررسي تأثير پياده‌راه‌ها در ارتقاي منظر شهري و مؤلفه‌هاي تاثيرگذار بر ادراك آن، از جمله مؤلفه‌هاي بصري- فيزيكي، بصري- فضايي و نيز مؤلفه‌هاي غيربصري سطح كارايي و اثربخشي پياده ‌راه‌ها را به عنوان يك فضاي شهري افزايش دهد تا از اين طريق كيفيت منظر شهري نيز ارتقاء يابد. روش تحقيق با توجه به ماهيت موضوع از نوع توصيفي-تحليلي و بررسي مفاهيم مرتبط با موضوع پژوهش است.