عوامل محيطي مؤثر بر ارتقا كيفيت يادگيري در معماري فضاهاي آموزشي

زيربناي رفتار آدمي را يادگيري تشكيل مي‌دهد.انسان‌ها تفاوت‌ زيادي در سازگاري نسبت به تغييرات محيط اطراف، از خود نشان مي‌دهند و يادگيري علاوه بر تأثير عوامل دروني از عوامل بيروني نيز تأثير مي‌پذيرد. چنين تأثيري بر دانش آموزان و دانش جويان كه بخش عمده زمان خود را در محيط‌هاي آموزشي سپري مي‌كنند دوچندان مي‌باشد. پرداختن به عوامل مؤثر در يادگيري با توجه به ارتباط با بخش‌هاي مختلف زندگي فرد يك ضرورت به‌حساب مي‌آيد. انتظار مي رود با تمركز و درك ماهيت روانشناسي محيط و به كمك معماري، كمك شاياني به كيفيت فضاهاي آموزشي و ارتقاء يادگيري نمود. لذا اين پژوهش بر پايه بررسي و استخراج داده‌هاي مطالعات پيشين صورت گرفته و بر مبناي توصيف و تحليل اطلاعات از طريق تحليل - محتوا، به جمع بندي نتايج پرداخته است. پژوهش داراي ماهيتي «تحليلي- تفسيري» است وبا توجه به كليت موضوع، پژوهش «كاربردي» مي‌باشد. با توجه به نتايج عوامل آسايش كالبدي، جذابيت محيطي، تعاملات و انعطاف‌پذيري، عوامل رواني و امكانات و تجهيزات داراي نقشي مؤثر بر ارتقاء كيفيت يادگيري هستند و نيز توجه به طبيعت و استفاده از فضاي باز نيز در بين مؤلفه‌هاي كالبدي داراي اهميت چشمگيري است زيرا علاوه برافزايش كيفيت محيط و سلامت روان كاربران، در برقراري تعاملات و امكان ايجاد روش‌هاي نوين آموزشي نيز كارآمد است.