دستيابي به مولفه هاي مكانمند سازي ميدان هاي شهري

در گذشته يكي از عمومي ترين و مردمي ترين فضاهاي شهري در جامعة ايران، ميادين شهري بودند. به تدريج و به خصوص بعد از مدرنيزاسيون كالبدي و حضور اتوموبيل در فضاهاي شهري، هويت خود را از دست دادند و در چند دهة اخير در بلاتكليفي مطلق به سر مي برند. بنحوي كه امروزه، مفهوم ذاتيِ ميدان كه با تعاملات اجتماعي و حضور پر رنگ مردم، گره خورده بود، رنگ باخته و نقش ترافيكي بر ساير نقش ها غلبه يافته است. ميدان-هاي اصلي شهر كه با ذهنيت ساكنانش عجين شده است، به دلايل متعددي در گذر زمان، كيفيات فضايي يك ميدان را از دست داده است، و نقش ترافيكي و فلكه بودن آن، بر ساير نقش ها، چيرگي يافته است. هدف اصلي اين پژوهش، شناسايي مؤلفه ها و سنجه هاي مكانسازي ميدان با تأكيد بر ماهيت ذاتي ميدان و وجوه مشترك آن با مكانسازي مي باشد. اين پژوهش از نظر نوع آن، كاربردي و توسعه اي بوده و ماهيت داده ها، از نوع كمّي مي باشد و چارچوب نظري با استفاده از روش اسنادي و كتابخانه اي بررسي خواهد شد و بعد از مقايسه تطبيقي تعاريف ميادين شهري و مكانسازي، و تبين معيارهاي يك مكان- ميدان شهري؛ نتيجتاً پنج مؤلفة مكانسازي ميدان هاي شهري، در قالب پنج مورد معماري شهري؛ منظرسازي سخت و نرم؛ مشوق و محرك؛ فعاليت؛ زيست محيطي و هفده سنجه ارائه مي-گردد.