معماري از خاك تا آسمان؛ پايداري اجتماعي و فرهنگي بيابانك

انسانها ارتباطي خاص با محيط خود دارند كه در فرهنگ، زبان، معيشت، ادراك وجودي و هويت آنها ريشه دوانده است كه ارتباط آنها با زمين تفكيك ناپذير است. واژه ي پايدار امروزه به طور گسترده اي به منظور توصيف جهاني كه در آن نظامهي انساني و طبيعي تواما بتوانند تا آينده اي دور ادامه حيات دهند، به كار گرفته ميشود. حفاظت منظرهاي تاريخي و فرهنگي كه نشان دهنده فعاليتهاي مشترك ميان انسان و طبيعت است؛ عموما تكنيكهاي مشخصي از استفاده مناسب از زمين را بازتاب ميدهند و در آنها رابطه فرهنگي با طبيعت به خوبي لحاظ شده است. در اين پژوهش به بررسي منظر تاريخي روستاي كويري بيابانك و عوامل ادامه ي حيات اجتماعي و فرهنگي آن ميپردازيم، در اين مقاله از روش تحقيق توصيفي پيمايشي از طريق مطالعات كتابخانه اي و برداشتهاي ميداني استفاده شده است. روستاي بيابانك از هويت مكاني خاص و گفتمان مناسب ميان مردم و طبيعت كوير و همچنين فرهنگ خاص برخوردار است و اينها از عوامل دخيل در پايداري فرهنگي و اجتماعي اين روستاي تاريخي ميباشند.