بررسي تاثير بكارگيري روسازي‏هاي بتني در ايمني احتراق تونل‏ها

با توجه به افزايش روزافزون تصادفات در كشور، پرداختن به مسئله ايمني راه‏ها بسيار حائز اهميت مي‏باشد. در تونل‏ها با توجه به وجود محدوديت هاي مختلف، موضوع ايمني اهميت دوچنداني مي‏يابد. چرا كه وجود آتش سوزي در تونل‏ها مي‏تواند علاوه بر ايجاد مشكلات تنفسي، باعث وارد آمدن صدمات زيادي به سازه تونل گردد. در اين مقاله به بررسي استفاده از روسازي‏هاي بتني در تونل‏ها به لحاظ ايمني و بمنظور كاهش آثار زيان بار حريق پرداخته شده است. در اين راستا نقش عواملي نظير سيستم تهويه، سيستم پوشش تونل و نوع روسازي استفاده شده در تونل مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج نشان داد كه استفاده از يك جريان هواي حداقل طولي در تونل مي‏تواند باعث كاهش اثرات مخرب گردد. همچنين با توجه به ماهيت ويسكوالاستيك روسازي‏هاي آسفالتي، مشخص گرديد كه اين نوع روسازي در برابر احتراق مقاوم نبوده و علاوه بر نرم شدگي در دماهاي اوليه، با افزايش دماي احتراق، خود روسازي مشتعل شده و باعث تشديد آتش‏سوزي مي‏گردد. پس از آتش سوزي روسازي آسفالتي با انتشار گازهاي سمي از خود مي‏تواند شرايط تنفسي را بشدت دچار بحران سازد و اين در حالي است كه روسازي هاي بتني هيچگونه گازي از خود متصاعد نكرده و پس از احتراق نيز همچنان بدون نرم شدگي و ترك خوردگي باقي مي‏مانند. بنابراين در شرايطي كه امكان آتش سوزي و وجود محدوديت‏هاي امدادرساني وجود دارد (نظير تونل‏ها) بهتر است با توجه به ظرفيت گرمايي بالاي بتن، از روسازي‏هاي بتني استفاده كرده تا علاوه بر كاهش دماي آتش‏سوزي، امكان امدادرساني براي نيروهاي امداد را نيز فراهم نمايد.