خاك كوبيده، ساختمايه اي مبتني بر كيمياي زمين

Rammed Earth, A Material Based On Earth Elixir

يكي از مسائل بزرگ معماري امروز، به كارگيري مصالح ناسازگار با محيط زيست و ايجاد مناظر ناهمگن بصري ست كه حاصل تنوع بيش از حد و جنون آميز آن در سيماي شهري مي باشد. همچنين مفهوم بوم آورد بودن در معماري به دست فراموشي سپرده شده و معمار مدرن ارضاي سليقه ي خود را در يافتن متريال هاي جديد و ناشناخته جست و جو مي كند. عدم توجه به پيشينه ي تاريخي و فرهنگي در مورد اين مصنوعات، موجب عدم پايداري و بي هويتي در معماري ست. يافتن راهي براي رسيدن به اهداف توسعه ي پايدار در تمامي جنبه هاي ساخت از طراحي تا اجرا، رسالت معمار معاصر است. اين امر محقق نمي شود مگر با واكاوي الگوهاي موفق كهن و تلفيق آن با امكانات و تكنيك هاي روز و با توجه به مفهوم قناعت در معماري در زمينه ي ساخت و توليد مصالح. در اين مسير با بررسي تكنيك هاي استفاده از خاك كوبيده و پتانسيل هاي آن به دنبال رسيدن به يك محصول كارآمد، بوم آورد، پايدار، متكي به دانش و توان بومي و متناسب با اقليم و فرهنگ هر موقعيت جغرافيايي هستيم.

Stabilized rammed earth is experiencing increased interest in residential, commercial, and institutional structures around the world. In North America this is being driven by the following: A growing trend toward selecting building materials that are sustainable; The growing adoption of green certification programs like LEED and the International Living Future Institute’s Living Building Challenge (which includes a “Red List” of prohibited chemicals) that recognize the benefits of stabilized rammed earth; An increased emphasis on selecting building materials that contribute to healthy indoor air quality; The awareness that stabilized rammed earth has a substantially longer life cycle than more conventional building materials; A desire to reduce the energy consumption associated with heating and cooling structures; and The recognition that CO2 emissions associated with buildings are a major contributor to global climate change.