گفت وگوهاي سازنده و نقش آن در افق تمدن ايران و جهان عرب

گفت وگو هم زاد با آفرينش بشر در سرشت و طبيعت انسان تكوين يافته و جايگاه و اهميت آن با رفعت و عظمت انسان پيوند ناگسستني يافته است. انسان از گاهي كه به سطحي از زندگي اجتماعي دست يافت و تنوع و اختلاف در ديدگاه ها و برداشت هايش نمايان شد، در حقيقت پاي به عرصة گفت وگو با ديگران گذاشت . طي تاريخ، متفكران و انديشمندان هريك از دريچه اي به اين مهم پرداخته اند ، اما وجه مشترك همة پژوهش ها جز ضرورت اصل گفت وگو در ميان آحاد انسا ني، نهادها و طبقات اجتماعي، و در همة عرصه ها و موضوعات مورد نياز نيست. قرآن كريم نه فقط جايگاه و اصالت گفت و گو را با روش ها و موضوع هاي مختلف مطرح مي كند، بلكه بر شكل و محتواي هدفمند و سازندة آن در حكم ابزاري ضروري و طبيعي براي دست يابي به آرمان ها، اهداف، و تعالي جامع ة اسلامي در سطوح و لاي ههاي گوناگون فردي و گروهي تأكيد مي كند. با توجه به اين كه آينده پژوهان بزرگ جهان پارادايم آيندة بشريت را دو عنصر بنيادين مي دانند، ضروري است ايران و جهان عرب « معنويت و فرهنگ » اسلامي يعني با به كارگيري سنت قرآني گفت وگوهاي هدفمند و سازندة مسير آرماني جامعة متمدن، فرهنگي، و معناگراي خويش را با تكيه بر توان و سرمايه هاي انساني هموار كنند. پرسش اصلي اين تحقيق جايگاه و نقش گفت و گوهاي سازند ة قرآني در جامعة متمدن پيش رويِ ايران و جهان عرب است كه با روش كتاب خانه اي تدوين شده است.