جايگاه فناوري نانو و هوشمند در رسيدن به معماري پايدار

معماري پايدار يك روش در طراحي است و به تقليل مصرف منابع تجديدناپذير و بهينه سازي مصرف تجديد پذير مي پردازد و اظهار مي دارد كه آنچه را ما براي بقا نياز داريم مي توانيم از محيط زيست به دست ميآوريم. استفاده از منابع به صورت هوشمندانه و مشفقانه با در نظر گرفتن كيفيت زندگي نسل هاي آينده اينگونه ديد به جهان را نيز تعريف مي نمايد. از طرفي در سالهاي اخير نيز توليد مصالح و احداث ساختمان، انرژي بسيار زيادي را به خود اختصاص داده و معضلات مربوط به اتمام مواد خام در كنار كاهش شديد منابع توليد انرژيهاي تجديدناشدني، لزوم تجديد نظرهايي را در اين صنعت فراگير و مادر ايجاب ميكند لذا لازم است تا استراتژيهاي طراحي در ساختمانهاي جديد، بسوي آينده جهت گيري شوند. اين درحاليست كه سرعت رشد صنايع و علوم و فنون نسبت به سالهاي گذشته بصورت تصاعدي افزايش يافته است ؛ به همان نسبت نيز تغييرات در عرصه استانداردها، عملكردها، كاربريها و غيره بيشتر عيان گشته و بنظر ميرسد كه ساختمانهاي جديد، بايد متنوعتر، انعطاف پذيرتر و قابل انطباق با هر گونه تغييرات احتمالي آينده باشند كه اين امر تمهيداتي را در طراحي براي رسيدن به معماري پايدار مي طلبد كه كاربرد فناوريهاي نوين و نانو و مصالح هوشمند مي تواند معمار را به اين هدف برساند اين مقاله در پي آنست تا به تبيين كاربرد فناوري نانو و مصالح هوشمند توسط معماران و مهندسين در ارتباط با ساختمانهاي آينده بپردازد و از طريق تحليل اقدامات صورت گرفته ، نقش فناوري و تكنولوژي را در رسيدن به معماري پايدار نمايان كند .