تاثير آموزش حل مسائل اجتماعي در ارتقاء بهزيستي روانشناختي و تاب آوري كودكان داراي اختلالات يادگيري

هدف مطالعه حاضر بررسي اثربخشي آموزش مهارتهاي حل مسأله اجتماعي در ارتقاء بهزيستي و تاب آوري دانش آموزان مبتلا به اختلالات يادگيري بود. روش پژوهش از نوع شبه آزمايشي است. جامعه آماري پژوهش شامل همه دانش آموزان مبتلا به اختلالات يادگيري سنين 16-12 ساله در شهر اردبيل بود. نمونه و روش نمونه گيري داده هاي اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه بهزيستي روانشناختي ريف وتاب آوري كانر و ديويد سون به دست آمد. سپس گروه آزمايش شش جلسه آموزش حل مسأله اجتماعي را دريافت نمود وگروه كنترل برنامه عادي روزانه خود را گذراند. پس از اتمام جلسات ازهر دوگروه پس آزمون به عمل آمد. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزارspss (تحليل آماري كوواريانس و مانوا) مورد تجربه و تحليل قرارگرفت. نتايج نشان داد كه آموزش مهارت هاي حل مسأله اجتماعي در ارتقاء برخي از مؤلفه هاي بهزيستي روانشناختي (پذيرش خود، روابط مثبت با ديگران، خودمختاري، زندگي هدفمند) تأثير مثبتي دارد (05 /0 P) ولي در بعضي ديگر از مؤلفه ها (تسلط بر محيط و رشد فردي)، در دانش آموزان مبتلا به اختلالات يادگيري تأثير مثبتي ندارد. آموزش مهارتهاي حل مسأله اجتماعي همچنين در ارتقاء تاب آوري دانش آموزان مبتلا به اختلالات يادگيري تأثير مثبتي دارد (01 /0 P)؛ لذا نتايج حاصله از آموزش مهارتهاي حل مسأله اجتماعي در جهت كنار آمدن دانش آموزان مبتلا به اختلالات يادگيري با چالشهاي زندگي و افزايش بهزيستي روانشناختي و تاب آوري در آنها مي تواند اثربخش باشد.