رابطه بين انگيزش تحصيلي، خود كار آمدي و كمال گرايي با اهمال كاري اكبر رضايي دانشيار گروه روانشناسي دانشگاه پيام نور

هدف از پژوهش حاضر بررسي رابطه بين انگيزش تحصيلي، خودكارآمدي، كمال‌گرايي با اهمال‌كاري بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي با حجم نمونه آماري 288 نفر (101 پسر،187 دختر) از دانشجويان دانشگاه پيراپزشكي تبريز تعيين شد و به پرسشنامه انگيزش تحصيلي هارتر، پرسشنامه خودكارآمدي، كمال‌گرايي هيل و اهمال‌كاري سواري پاسخ دادند پس از جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آمار استنباطي (نظير آزمون همبستگي و رگرسيون چند متغيره به شيوه هم‌زمان) تجزيه‌وتحليل صورت پذيرفت. نتايج پژوهش نشان داد كه با افزايش نشخوار فكري و معيار بالا براي ديگران و با كاهش خودكارآمدي و انگيزش بيروني و نظم و سازمان‌دهي احتمال اهمال‌كاري افزايش مي‌يابد. ازآنجايي‌كه به نظر مي‌رسد متغيرهاي مذكور نقش مؤثري در اهمال‌كاري دانشجويان دارند، ضروري است كه دانشگاه‌ها توجه بيشتري به عوامل تأثيرگذار در كاهش نشخوار فكري و معيار بالا براي ديگران و بالا بردن نظم و سازمان‌دهي، خودكارآمدي و انگيزش تحصيلي داشته باشند تا از اين طريق بتوان اهمال‌كاري دانشجويان را كاهش داد.