شناسايي استرسورهاي رواني اجتماعي مرتبط با تعلل ورزي تحصيلي دانشجويان

پژوهش حاضر به شناسايي نقش استرسورهاي رواني اجتماعي با تعلل ورزي مي پردازد. روش تحقيق توصيفي و از نوع همسبتگي مي باشد. جامعه مورد بررسي كليه دانشجويان دانشگاه پيام نور تبريز در سال تحصيلي 96-95 بودند. براي انتخاب نمونه آماري از روش نمونه گيري طبقه اي با لحاظ طبقات جنسيت و رشته تحصيلي دانشجويان استفاده شد. حجم نمونه برآورد شده طبق پيشنهاد كرجسي و مورگان (1970) از 370 دانشجو مي باشد. براي جمع آوري داده ها در اين پژوهش از دو ابزار اندازه گيري پرسشنامه ادراك حوادث استرس آور بختيار پور و بني جمالي و آزمون تعلل ورزي سواري (1390) استفاده شد. نتايج نشان داد كه از بين مولفه هاي استرسورهاي رواني اجتماعي، استرس مرتبط با انطباق مجدد نسبت به ساير مولفه ها همبستگي بيشتري با تعلل ورزي عمدي دارد. بين تعلل ورزي عمدي با استرس مرتبط با مسائل خوشايند رابطه مثبت اما ضعيفي مشاهده مي شود. همچنين مشخص شد كه تنها دو متغير تعلل ورزي عمدي و تعلل ورزي ناشي از خستگي بر اساس مولفه هاي استروسورها به طور معنادار قابل پيش بيني هستند. همچنين دختران در انواع استرسورهاي رواني اجتماعي ميانگين هاي بالاتر دارند اما از لحاظ تعلل ورزي بين دو جنس تفاوت هاي چشم گيري وجود ندارد. همچنين ميانگين هاي مولفه هاي استرسورهاي رواني-اجتماعي و تعلل ورزي تحصيلي در بين گروه هاي دانشجويان رشته هاي مختلف اختلاف هاي بسيار كوچكي باهم دارند. دانشجويان درتعلل ورزي عمدي بيشترين ميانگين را دارا مي باشند و تعلل ورزي ناشي از بي برنامگي هم كمترين ميانگين را در بين دانشجويان دارد.