رابطۀ خودكارآمدي تحصيلي و تاب آوري با سلامت روان در دانش آموزان دختر دبيرستاني

هدف پژوهش حـاضـر بـررسي روابط خودكارآمدي تحصيلي و تاب آوري با سلامت روان دانش آموزان دختر پايه اول دبيرستان شهرستان شهريار بود. طرح پژوهش غيرآزمايشي و از نوع همبستگي است براي اين منظور تعداد 308 نفر با روش نمونه گيري تصادفي خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند و به كمك پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي تحصيلي(جينگز و مورگان) ، پرسشنامه تاب آوري(كونور و ديويدسون،2003) و پرسشنامه سلامت عمومي(گلدبرگ،1979) مورد ارزيابي قرار گرفتند، البته لازم به ذكر است كه افزايش نمره سلامت به معناي افزايش علائم افسردگي، اضطراب و نشانه هاي بيماري است. براي تحليل داده‌ها از ضرايب همبستگي و تحليل رگرسيون چندگانه با روش ورود گام به گام متغيرها استفاده شد. نتايج پژوهش به طوركلي نشان داد كه بين خودكارآمدي تحصيلي و تاب آوري با سلامت روان رابطه مثبت معناداري وجود دارد(p 0/01)، هم چنين نتايج نشان داد كه خودكارآمدي تحصيلي و تاب آوري توان پيش بيني معني دار سلامت روان را دارند(p 0/01) در اين پژوهش تاب آوري بهترين پيش بيني كننده سلامت روان بود.