مولفه‌هاي احساس تنهايي مرتبط با دوستان همكلاسي در دختران نوجوان، مبتني بر تجربه زيسته‌ي آنان

مقدمه: احساس تنهايي ، منجر به نقص در شبكه ي روابط اجتماعي فرد مي شود(واحدي هريس،1391). فرد در دوره‌ي نوجواني بيش از پيش سعي در برقراري ارتباط صميمانه با همسالان خود دارد اما به نظر مي‌رسد كيفيت اين روابط پايين است و او را به سوي احساس تنهايي سوق مي‌دهد. هدف:هدف پژوهش حاضر تعيين مولفه هاي احساس تنهايي در ارتباط با دوستان همكلاسي در نوجوانان دختر بر اساس تجارب زيسته‌ي آنان بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر، از نوع كيفي و پديدارشناسانه است. نمونه گيري به صورت هدفمند بود، به اين صورت كه 135 پرسشنامه ي احساس تنهايي UCLA بر روي نوجوانان دختر با ميانگين سني 16 سال اجرا شد و 30 نفر از افرادي كه نمرات بالاي 50 در احساس تنهايي داشتند به عنوان جامعه پژوهش انتخاب شدند. ابزار اصلي پژوهش مصاحبه بود، پس از 15 مصاحبه و كدگذاري با استفاده از نظريه‌ي زمينه اي، داده ها به اشباع رسيد. نتايج: مولفه هاي احساس تنهايي در ارتباط با دوستان همكلاسي در دختران نوجوان به ترتيب عبارت است از: 1) احساس مورد پذيرش نبودن و عدم تعلق به گروه دوستي 2) عدم آرامش و داشتن مرزهاي سخت در ارتباط با دوستان 3) كميت و كيفيت پايين دوستي 4) اهميت ارزشيابي دوستان و همسالان 5) زمينه هاي باز دارنده ي ارتباطي نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد كه سوگيري‌هاي شناختي مرتبط با رشد شناختي دوره‌ي نوجواني و همچنين عواملي چون ناتواني در برقراري ارتباط موثر با دوستان و عموما بي اعتمادي است كه انگيزه‌ي ارتباط مجدد را در نوجوانِ‌تنها تحت تاثير قرار مي‌دهد و باعث دور شدن هرچه بيشتر نوجوان از دوستان و پيشروي به سوي احساس تنهايي مزمن مي‌گردد.