مدل سازي تاثير گرمايش جهاني زمين بر افزايش دماي آب خليج فارس با استفاده از رگرسيون بردار پشتيبان

گرمايش جهاني زمين، پديده‌اي است كه در طي ساليان اخير باعث به وجود آمدن تغييرات بنيادين در فرآيندهاي اقليمي شده و به همين دليل، توجه بسياري از محققين را به خود جلب كرده است. در پژوهش حاضر، سعي شده است تاثير گرمايش جهاني زمين بر افزايش دماي آب خليج فارس توسط روش رگرسيون بردار پشتيبان با دقت قابل قبولي مدل‌سازي گردد. بدين منظور، داده‌هاي ساليانه دماي متوسط جهاني زمين و دماي آب خليج فارس در طي دوره زماني 1985 تا 2010 ميلادي جمع‌آوري گرديد. سپس توانايي توابع كرنل مختلف رگرسيون بردار پشتيبان در پيش‌بيني دماي آب خليج فارس با استفاده از دماي متوسط جهاني زمين مورد بررسي قرار گرفت. نتايج حاصل از تحقيق حاضر نشان دادند كه تابع كرنل پيرسون روش رگرسيون بردار پشتيبان با جذر ميانگين مربعات خطاي0.468، ميانگين خطاي مطلق 0.310 و شاخص ويلموت 0.694 پيش‌بيني‌هاي به مراتب دقيق‌تري را در مقايسه با ديگر توابع كرنل مورد مطالعه داشته است.