تحليل روشهاي رايج و نوين مديريت پروژه هاي بالادستي صنعت نفت

قراردادهاي نفتي عموماً جنبه بين المللي دارند و هر دولت بنا به تحولات سياسي و اقتصادي و همچنين حاكميتي خود شرايط دروني قرارداد را تغيير داده ولي ساختار قرارداد ها تقريبا مشابه بوده است. لذا توجه به اين تغييرات، از جنبه هاي خاصي حائز اهميت و مطالعه است. همينطور از آنجايي كه طي سال هاي 1358 تا 1371 تقريبا هيچ نوع قرارداد بلند مدت و متعارفي منعقد نشده و طي سال هاي 1372 تا 1392 سه نسل از قراردادهاي مرسوم به بيع متقابل عملياتي شده و در ادامه قراردادهاي جديد نفتي ايران، در پاسخ به نارسايي ها و خلا هاي موجود در قرارداد بيع متقابل، در سال 1394تدوين گشته، اهميت بررسي اين موضوع را پر رنگ كرده است. در اين نوشتار ابتدا به تشريح و طبقه بندي قراردادهاي بالا دستي صنعت نفت و گاز در جهان و به طور خاص در ايران پرداخته شده است. سپس، مزايا و معايب روش هاي رايج قراردادي به اختصار ارزيابي شده است. در نهايت، چارچوبي براي تحليل و مقايسه اثربخشي انواع روش-هاي قراردادي در پژوهش هاي آتي پيشنهاد شده است. شناسايي ريسك ها و مدل سازي مالي دو ركن اصلي در چارچوب پيشنهادي خواهند بود.